“Benim Ekibim” Değil, “Milletin Ekibi”

0

BEĞENDİM

ABONE OL

News

0

Sanki devletin bir kurumu değil de şahsi bir işletme devralınmış gibi…

Oysa kamu makamları kişisel mülk değildir. O koltuklar, millete ait bir emaneti belirli bir süre taşımak için vardır.

Bu nedenle doğru soru, “Benim yanımda kim olacak?” değildir.

Asıl soru şudur:

“Millete en iyi hizmeti kim verebilir?”

Aradaki fark, aslında yönetim anlayışının tamamını ortaya koyar.

Bir siyasetçi, belediye başkanı veya bürokrat kendisine benzeyen, kendisini sorgulamayan, her söylediğine “evet” diyen insanlardan bir halka oluşturmak yerine; işinin ehli, tecrübeli, dürüst ve gerektiğinde yanlış gördüğü noktada makam sahibine “Bu doğru değil.” diyebilecek insanlarla çalışmalıdır.

Çünkü yöneticinin etrafında yalnızca onu alkışlayanlar varsa orada istişare değil, tek seslilik vardır.

Tek sesliliğin olduğu yerde ise hataların görülmesi, yanlışların düzeltilmesi ve doğru kararların alınması giderek zorlaşır.

Devlet yönetiminin temelinde liyakat olmalıdır.

Bir göreve getirilecek kişinin öncelikle hangi kişiyi tanıdığına değil, ne bildiğine; kimin referansıyla geldiğine değil, hangi tecrübeye sahip olduğuna; hangi çevreye yakın olduğuna değil, o görevin gerektirdiği ehliyeti taşıyıp taşımadığına bakılmalıdır.

Çünkü devletin ihtiyacı “adam” değil, ehil insandır.

Devlet kurumları şahsi hesapların, dostluk ilişkilerinin veya dar ekip anlayışının alanı hâline gelirse bundan yalnızca kurum zarar görmez. Asıl zararı vatandaş görür.

Bir vatandaşın hakkını ararken karşısında liyakat yerine yakınlık ilişkilerini bulması, devletin adalet duygusunu zedeler.

Oysa devletin kapısına gelen vatandaşın kim olduğuna değil, hakkının ne olduğuna bakılmalıdır.

İşte burada sivil toplum kuruluşlarına da önemli bir görev düşmektedir.

STK’lar yöneticilerin çevresinde toplanan destek grupları değil, toplumun ortak vicdanı olmalıdır. Vatandaşın hakkını savunmalı, sorunları gündeme getirmeli, çözüm önerileri geliştirmeli ve kamu yararını öncelemelidir.

Sırf görünür olmak, belirli kişilere yakınlık göstermek, adam kayırmak ya da kamu kurumları üzerinde kişisel ilişkiler üzerinden baskı oluşturmak sivil toplumun anlamını zayıflatır.

Sivil toplumun görevi makama yakın durmak değil, hakka yakın durmaktır.

Bütün bunların üzerinde ise çok daha büyük bir hakikat vardır: Emanet.

Yüce Allah, Nisâ Suresi’nin 58. ayetinde şöyle buyuruyor:

“Şüphesiz Allah size emanetleri ehline vermenizi ve insanlar arasında hükmettiğiniz zaman adaletle hükmetmenizi emreder.”

Bu ayet, yönetim anlayışımız açısından başlı başına bir ölçüdür.

Emanet ehline verilecek.

Adalet gözetilecek.

İnsanların hakkı korunacak.

Bunun dışında hiçbir kişisel hesap, kamu hizmetinin önüne geçmemelidir.

Unutulmamalıdır ki makamlar gelip geçicidir.

Bugün bir belediye başkanı, yarın başka biri…

Bugün bir bürokrat, yarın başka bir bürokrat…

Bugün güçlü görünen bir siyasi kadro, yarın tarihin bir parçası olabilir.

Fakat yapılan hizmetler, verilen kararlar ve insanların hayatında bırakılan izler kalır.

Bu yüzden makam sahipleri çevresine bakarken “Benim ekibim” demek yerine, “Milletin ekibi” diyebilmelidir.

Çünkü milletin ekibi; makam sahibine değil, göreve sadıktır.

Yanlış karşısında susmaz.

Doğruyu söyler.

Liyakate önem verir.

Adaletten taviz vermez.

Kişisel çıkarı değil, kamu yararını gözetir.

İşte gerçek yönetim anlayışı budur.

Makamın etrafında toplananların çokluğu başarı değildir. Asıl başarı, o makamın millete ne kadar fayda sağladığıdır.

Koltuklar değişir.

Ekipler değişir.

Unvanlar değişir.

Fakat milletin hafızası değişmez.

Ve günün sonunda geriye şu soru kalır:

“O makam sana ne verdi?” değil, “Sen o makamda millete ne verdin?”

İşte bütün mesele budur.

Çünkü devlet, şahısların değil milletindir.

Makamlar kişilerin değil, emanetin adresidir.

Ve devlet yönetiminde olması gereken anlayış da bellidir:

“Benim ekibim” değil, “Milletin ekibi.”

Haber Yazarı

Bu yazarımız hakkında henüz biyografi bilgisi girilmemiştir.